Ένας όμορφος κόσμος

Είμαι πάρα πολύ χαρούμενη, γιατί επιτέλους παρέλαβα το ενυδρείο που είχα παραγγείλει. Είναι ένα ενυδρείο 110 λίτρων με φίλτρο, θερμοστάτη, λάμπες, με τα ...ούλα του δηλαδή!

Εδώ και ένα μήνα το έψαχνα. Από τη μία είχα περιορισμένο χρόνο, από την άλλη είχα περιορισμένο budget, έτσι ξεκίνησα να ψάχνω μεταχειρισμένο, αλλά τελικά κατέληξα να πάρω καινούριο. Και δεν το μετάνιωσα καθόλου, γιατί έχει εγγύηση 2 χρόνων και το κυριότερο πέτυχα προσφορά -60% στην αρχική τιμή. Και αυτό, εντελώς τυχαία. Είχα κάνει έρευνα αγοράς και είχα καταλήξει σε κατάστημα και ενυδρείο. Την επόμενη μέρα προτού βγω να το αγοράσω, ρίχνω ξανά μία ματιά στην λίστα μου με τα ενυδρεία και τα καταστήματα που με ενδιέφεραν και ανακάλυψα ότι ένα κατάστημα που τόσο καιρό ήταν κλειστό λόγω ανακαίνισης, ξανάνοιξε. Τέλεια! Και δεν έπρεπε να ξενιτευτώ γιατί ήταν σχετικά κοντά μου και είχαν προσφορά στα ενυδρεία -60%.

Το νέο σπίτι του Νηρέα.

Ανοίγω περιχαρής την συσκευασία, βλέπω το περιεχόμενο και το θαυμάζω. Ξέρετε, αυτός ο θαυμασμός ενός πρωτάρη προς το ...άγνωστο! Περιεργάζομαι τα αντικείμενα, τα κουτάκια, ανοίγω τα κουτάκια να δω τί έχουν, βλέπω αντικείμενα προς ...συναρμολόγηση και ψάχνω να βρω που στο καλό έχει οδηγίες! Μα τί είναι όλα αυτά; Πώς θα τα συνδέσω σωστά; Τί πρέπει να κάνω και τί να προσέξω;

Μα τί είναι όλα αυτά; No panic! Θα διαβάσω τις οδηγίες, θα ρωτήσω στο φόρουμ και... ο Θεός βοηθός!

Ευτυχώς έχει ένα cd με οδηγίες και στα ελληνικά από ότι είδα. Πρέπει να το μελετήσω! Και ευτυχώς έχω ανακαλύψει ένα πολύ ωραίο forum στο www.aquazone.gr όπου εκεί έμπειροι ενυδρειόφιλοι δίνουν συμβουλές σε αρχάριους σαν εμένα. Επίσης έχει ωραία άρθρα και ενδιαφέρουσες συζητήσεις.

Δυστυχώς χτες το βράδυ η Καλλιρόη πέθανε... Την βρήκα στην επιφάνεια του νερού σε πλάγια στάση, με το κεφάλι προς τα κάτω. Ήταν ακίνητη και δεν μου φάνηκε να ανασαίνει. Την απομάκρυνα από το ενυδρείο στο οποίο βρίσκεται ο Νηρέας και την έβαλα σε ένα άλλο μικρό ενυδρειάκι, μήπως τυχόν δεν είχε πεθάνει και εγώ δεν το καταλάβαινα. Σήμερα το πρωί την άγγιξα με την απόχη και είδα ότι έχει ακαμψία.

Δεν ήταν καλά τις τελευταίες μέρες, αρχικά στεκόταν ακίνητη ψηλά στο ενυδρείο. Σκεφτόμουν πως την είχα παραταϊσει και είχε δυσκοιλιότητα, άλλωστε πάντα ήταν νωχελική σε αντίθεση με το Νηρέα που συνεχώς κολυμνπάει, παίζει με το φίλτρο και την αεραντλία, σκάβει στα χαλίκια και τσιμπολογάει την ανούμπια και το ξύλο.

Τις 2 τελευταίες μέρες στεκόταν συνέχεια στον πάτο, καθισμένη στο χαλίκι και πού και πού ξύπναγε, κολυμπούσε, αλλά μετά πάλι τα ίδια. Επιπλέον εμφάνισε ένα μικρό μαύρο στίγμα στο πίσω μέρος του σώματός της. Την επόμενη μέρα το ένα στίγμα έγινε διπλό και την τελευταία μέρα φαίνονταν 3-4 καθώς και 2 κόκκινα στίγματα, ένα πάνω από το μάτι και ένα στο σώμα της.

Η Καλλιρόη στον πάτο του ενυδρείου. Στο πίσω μέρος του σώματός της αχνοφαίνονται τα δύο μαύρα στίγματα.

Το αποκορύφωμα ήταν χτες το βράδυ, που έχασε την ισορροπία της, δυσκολευόταν να κολυμπήσει, έγερνε στο πλάι, ή με το κεφάλι κάτω, ενίοτε στροβιλιζόταν. Μέχρι που λίγο αργότερα την βρήκα να επιπλέι στο πλάι, προφανώς νεκρή.

Έκανα μερικές αλλαγές νερού και τεστάκια για την ποιότητα του νερού. Παραδόξως, ενώ το νερό είχε θολώσει τις τελευταίες 2 μέρες, το τεστ δεν έδειχναν κάποια τιμή ανησυχητική. Να μην τα έκανα καλά; Να είναι προβληματικά; Να είναι που το ενυδρείο ακόμα δεν έχει στρώσει;

Ίσως να έπρεπε να ταϊζω λιγότερο ή να κάτι κάτι άλλο. Ίσως να έφταιξε η ποιότητα του νερού, να είχε υψηλές τιμές αμμωνίας ή άλλων και παρά τα τεστάκια να μην φάνηκε. Ο Νηρέας πάντως όλο το διάστημα είναι καλά, δεν έχει καμία αλλαγή στην εμφάνισή του ούτε στην συμπεριφορά του. Ίσως να είχε κάτι από πριν, και να το έβγαλε τώρα, ποιος ξέρει.

Θα φορέσω γαντάκια και θα την θάψω σε μία γλαστρούλα. Αντίο Καλλιρόη μου...

Όλα ξεκίνησαν όταν σκέφτηκα πως ένα χρυσόψαρο είναι το ιδανικό κατοικίδιο για μένα αυτή την περίοδο. Τί φροντίδα να θέλει ένα χρυσόψαρο; Και πόσο πολύ να κοστίζει η αγορά και η φροντίδα του; Άλλωστε δεν θα ήταν η πρώτη φορά που θα είχα χρυσόψαρο, όταν ήμουν παιδάκι μου είχαν πάρει οι γονείς μου ένα από ένα πανηγύρι. Ο Ψαρούλης, τι καλό ψαράκι, γέρασε όμως και πέθανε. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα.

Για πολλούς από εμάς ένα χρυσόψαρο σε μία γυάλα είναι κάτι το συνηθισμένο και λογικό. Τα χρυσόψαρα όμως δεν αντέχουν στη γυάλα, χρειάζονται ενυδρείο και κατάλληλες συνθήκες. Ούτε εγώ το ήξερα και στην αρχή τα είχα σε γυάλα.

Με αυτή την σκέψη να κολυμπάει στο μυαλό μου τον τελευταίο μήνα, βρέθηκα ξαφνικά σε ένα pet shop. Ήταν στο δρόμο μου και εντελώς αυθόρμητα σταμάτησα και έκανα πραγματικότητα την σκέψη μου.

Αντί για ένα είπα να αγοράσω δύο χρυσόψαρα, να έχουν παρεούλα το ένα το άλλο. Πάλι καλά, γιατί αργότερα έμαθα ότι τα χρυσόψαρα ζούνε σε ομάδες, και μάλιστα τριών ή τεσσάρων τουλάχιστον. Ε, αφού πήρα δύο ψαράκια, διάλεξα σχεδόν την πιο μεγάλη γυάλα. Μετά χαλικάκι. Υπήρχαν κάτι χαλίκια πολύχρωμα, φωσφοριζέ... μα συγνώμη, έχετε δει εσείς ποτέ σε νερό πολύχρωμα φωσφοριζέ χαλίκια; Εκτός αν έχουν μολυνθεί με ραδιενέργεια, υποθέτω! Τέλος πάντων, επέλεξα ένα που έμοιαζε πιο φυσικό, σε γήινα χρώματα. Το ίδιο και με τα πλαστικά διακοσμητικά φυτά. Με το ζόρι κατάφερα να βρω ένα που να μοιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο με αληθινό φυτό.

Ρώτησα τον υπάλληλο:
-Έχω μία κανάτα που φιλτράρει το νερό που πίνω. Να βάζω από αυτήν νερό στα ψάρια ή μήπως δεν κάνει;
-Ναι, να βάζεις, έτσι δεν θα χρειαστείς και αντιχλώριο.
-Αντί..τί;
-Αντιχλώριο, ένα υγρό που ρίχνουμε στο νερό για να εξουδετερώνει το χλώριο που έχει το νερό της βρύσης.

Κοίτα εξελίξεις, σκέφτηκα, ούτε που ήξερα ότι υπάρχουν τέτοια πράγματα. Εγώ τότε που είχα τον Ψαρούλη έβαζα σε μία λεκάνη το νερό από την προηγούμενη ημέρα για να φύγει το χλώριο και να πάρει θερμοκρασία δωματίου. Πάλι καλά, που το έκανα, ίσως γι'αυτό να έζησε τόσα χρόνια στη γυάλα.

Πήρα τροφή φυσικά, μία μικρή απόχη, ένα ενυδρειάκι-βαλιτσάκι για να τα μεταφέρω σπίτι και κράτησα σημειώσεις με τις οδηγίες για την φροντίδα τους. Χαρούμενη, επέστρεψα σπίτι και αφού τα τακτοποίησα στην γυάλα έκανα αναζήτηση στο ίντερνετ για να βρω πληροφορίες για τα χρυσόψαρα.

Και ευτυχώς για τα ψαράκια μου που έπεσα σε μία ιστοσελίδα αφιερωμένη στον υδάτινο κόσμο! Έμαθα κατόπιν εορτής ότι τα χρυσόψαρα δεν κάνει να ζούνε σε γυάλα, ότι το μέγεθός τους φτάνει τα 30 ή ακόμη και τα 40 εκατοστά και ότι για να είναι άνετα και ευτυχισμένα χρειάζονται, αν όχι λίμνη, τουλάχιστον ένα ενυδρείο.

Είχα λοιπόν 3 επιλογές:

1. Να τα αφήσω στην γυάλα καταδικάζοντάς τα σε μία βασανιστική ζωή ώστε στο τέλος να πεθάνουν από ασφυξία.
2. Να τα δώσω πίσω στο κατάστημα και αν θέλω οπωσδήποτε ψάρι να σκεφτώ ποιο θέλω και τι χρειάζεται.
3. Να τα κρατήσω και να τους προσφέρω μία όσο το δυνατόν καλύτερη ζωή σε ένα ενυδρείο στα μέτρα τους.

Εννοείται ότι επέλεξα να τα κρατήσω και να τα φροντίσω με υπευθυνότητα. Έτσι ανακάλυψα έναν όμορφο υδάτινο κόσμο, που με γοήτευσε και άρχισα να εξερευνώ τα μονοπάτια του. Το ταξίδι μόλις ξεκίνησε!