Ένας όμορφος κόσμος

Εδώ και αρκετές μέρες είχα δει ότι τα χρυσόψαρά μου ζευγάρωναν: ο αρσενικός κυνηγούσε την θηλυκιά, εκείνη ήταν φουσκωμένη και μερικές φορές καθόταν στον πάτο και γεννούσε. Έψαξα να δω αυγά αλλά δεν εντόπισα τίποτα. Μέχρι που σήμερα είδα τους πρώτους γόνους να κολυμπάνε, ενώ άλλοι ήταν κολλημένοι στα τζάμια.

Ένας γόνος πάνω στο τζάμι. Το μέγεθός τους είναι μόλις λίγα χιλιοστά.

Δεν φαίνονται εύκολα γιατί είναι...διαφανείς!

Τους έβαλα σε μία γεννήστρα, γιατί κινδυνεύουν να φαγωθούν... από τους ίδιους τους γονείς τους!

Ακόμα ένας, έξω από τη γεννήστρα.

Οι γονείς τους και η γεννήστρα στο ενυδρείο.

Τους έδωσα να φάνε λίγη τριμμένη τροφή καθώς και κρόκο από βραστό αυγό. Τώρα τους ετοιμάζω αρτέμια.

Αεραντλία για τον καλό αερισμό, ένα φακελάκι με αυγά αρτέμιας και αλάτι, ένα μπουκαλάκι με υγρή τροφή για να διατηρηθεί περισσότερο η αρτέμια και τα υπόλοιπα... συμπράγκαλα!

Ετοιμάζοντας την αρτέμια...

Αριστερά από το θηλυκό είναι ένα μωρό χρυσόψαρο από το ζευγάρωμα με ένα κίτρινο common.

Πρώτη φορά ζευγάρωσε την προηγούμενη χρονιά, με ένα κίτρινο common χρυσόψαρο, γι'αυτό επέλεξα ο νέος της συγκάτοικος να είναι του ίδιου είδους. Ευτυχώς, γιατί μας βγήκε αρσενικός! Δείτε εδώ για το ζευγάρωμα των χρυσόψαρων από πέρυσι.

Η Δωρίς, η μητέρα των μικρών χρυσόψαρων, εδώ και μερικές μέρες είχε εξαφανιστεί. Ήταν περίπου μία εβδομάδα που την έψαχνα και δεν την έβρισκα πουθενά στη λιμνούλα. Έψαξα μέρα, νύχτα, με φακό, με φυσικό φως, κοίταξα έξω από τη λιμνούλα, στα φυτά, αλλά η ψαρίνα ήταν άφαντη.

Η Δωρίς, ένα oranda red cap.

Το πήρα απόφαση ότι είναι νεκρή γιατί λόγω του ζευγαρώματος υπήρχε ο κίνδυνος να πεθάνει από κάποιο δυνατό χτύπημα του αρσενικού ή επειδή θα την είχε στριμώξει πολύ. Από την άλλη με έτρωγε τι το απέγινε το πτώμα της αλλά επειδή δεν το έβρισκα είχα αναπτύξει διάφορες θεωρίες, όπως για παράδειγμα ότι αποσυντέθηκε, ότι την έφαγαν τα άλλα χρυσόψαρα, ότι την έπιασε γάτα ή ακόμα και ότι κάποιος την έκλεψε.

Προχθές το πρωί έτρωγα το πρωινό μου δίπλα στη λιμνούλα και παρατηρούσα τα χρυσόψαρα που έτρωγαν. Κάποια στιγμή βλέπω το πιο μικρό να πηγαίνει σε ένα φυτό που μοιάζει με καλάμια και να μπαίνει αρκετά "μέσα". Σκέφτηκα ότι μπορεί να είναι μέσα στα καλάμια το πτώμα της και γι'αυτό δεν το έβρισκα, αν και πριν λίγες μέρες το είχα μετακινήσει το φυτό και είχα κοιτάξει. Τελειώνω το πρωινό μου, "ανοίγω" τα καλάμια και βλέπω στη μέση το ψαράκι σφηνωμένο ανάποδα, με το κεφάλι προς τα κάτω. "Ορίστε το πτώμα" σκέφτομαι και πάω να το βγάλω. Έτσι όπως πάω να το πιάσω το βλέπω να κουνιέται! Κάνω χώρο ανοίγοντας στα δύο τα καλάμια και το ψαράκι πετάγεται από μέσα. Τι έκπληξη! Τι ευχάριστη έκπληξη! Εγώ το είχα για πεθαμένο και αυτό ζει! Κολύμπησε ζαλισμένη και μετά αφέθηκε σαν το φτερό στον άνεμο. Έπειτα ακίνητη. Τα μάτια της ήταν θολά, το ένα πρησμένο με μύκητες, το χρώμα της ξεθωριασμένο, τα λέπια της χάλια, τα πτερύγια κλειστά και ήταν σε πολύ άσχημη κατάσταση. Ήταν λες και είχε αρχίσει να αποσυντίθεται ενώ ήταν ζωντανή, πραγματικά χάλια.

Παίρνω ένα πλαστικό ενυδρειάκι 5 λίτρων το γεμίζω με νερό από τη λίμνη και την μεταφέρω σε καραντίνα, ώστε αν έχει κάποια μόλυνση να μην την μεταδώσει στα υπόλοιπα. Βάζω αεραντλία για να οξυγονώνει το νερό και ρίχνω Melafix που καταπολεμάει τους μύκητες και βοηθάει στην επούλωση πληγών. Ήταν ξαπλωμένη στον πάτο και ανέπνεε με δυσκολία. Μερικές φορές νόμιζα ότι δεν ανέπνεε καθόλου, πήγαινα κοντά και ευτυχώς έβλεπα τα βράγχια της να ανοιγοκλείνουν με το ζόρι.

Λίγα λεπτά αφού την βρήκα σε άσχημη κατάσταση.

Μετά από περίπου δεκαπέντε λεπτά άρχισε να ζωντανεύει. Μέχρι τότε είχα την αγωνία αν τελικά θα ζήσει ή θα πεθάνει. Και όσο σκεφτόμουν ότι τόσες μέρες βρισκόταν εκεί μόνη, αβοήθητη και ανήμπορη, ενώ θα μπορούσα να την βρω και να προλάβω αυτή την ταλαιπωρία που τραβάει το ζωντανό... Αλλά συγκεντρώθηκα στο τι θα κάνω για να την σώσω.

Σιγά σιγά άρχισε να στέκεται όρθια.

Της έδωσα ένα φάρμακο ευρέως φάσματος, το Esha 2000, γιατί δεν ήξερα τι μπορεί να είχε πάθει τόσες πολλές μέρες σφηνωμένη στο φυτό. Την τάισα λίγα φυλλαράκια εμποτισμένα με βιταμίνες και έφαγε. Δυσκολευόταν, αλλά είχε όρεξη και πεινούσε πολύ. Προσπαθούσε να κολυμπήσει αλλά δεν είχε καλή ισορροπία.

Έχει αρχίσει να κολυμπάει ξανά αλλά με δυσκολία.

Έπειτα ετοίμασα ένα πλαστικό δοχείο 30 λίτρων με μισό νερό βρύσης με αντιχλώριο και μισό νερό από τη λιμνούλα, έβαλα ένα φιλτράκι με βιολογικό υλικό από το ενυδρείο και το βράδυ την μετέφερα εκεί. Πλέον είχε επανέλθει, το χρώμα της ήταν ξανά ζωηρό, τα λέπια της καλά, τα πτερύγιά της φυσιολογικά, η συμπεριφορά και η όρεξή της καλή, την ισορροπία της δεν είχε ανακτήσει εντελώς και το μάτι της ακόμα ήταν πρησμένο, αλλά την έβλεπα να βελτιώνεται.

Την επόμενη μέρα πλέον κολυμπούσε κανονικά χωρίς δυσκολία, έτρωγε με μεγάλη όρεξη και το μάτι της άρχισε να βελτιώνεται. Οι μύκητες έφυγαν, αλλά είχε μία μεγάλη φουσκάλα. Ωστόσο, το μάτι της ήταν καθαρό μέσα από τη φουσκάλα και το κινούσε. Της έδωσα πάλι βιταμίνες με την τροφή της, μία δόση Melafix και μία δόση Esha 2000. Επιπλέον, έβαλα ενυδρειακό αλάτι στο νερό της και spray bar στο φίλτρο γιατί είχε μεγάλη ροή και την ενοχλούσε. Συνέχεια πήγαινε στην αεραντλία και το spray bar, υποθέτω πως είχε φαγούρα στο μάτι ή την ενοχλούσε η φουσκάλα.

Δεύτερη μέρα: επανήλθε, αλλά το μάτι της έχει μολυνθεί και έχει κάνει φουσκάλα.

Σήμερα, τρίτη μέρα, η φουσκάλα μειώθηκε στο μισό. Θα της δώσω για τελευταία φορά βιταμίνες, γιατί αν πάθει υπερβιταμίνωση θα είναι χειρότερο πρόβλημα. Θα της δώσω την τελευταία δόση από το Esha 2000 και θα συνεχίσω τη θεραπεία με Melafix.

Τρίτη μέρα: έχει μείνει η μισή φουσκάλα.

Αν χρειαστεί αύριο θα παρατείνω ακόμα μία μέρα τη θεραπεία με Esha 2000. Αν όλα πάνε καλά δε θα χρειαστεί, αν δεν υπάρχει βελτίωση ή χειροτερέψει είτε θα παρατείνω λίγο ακόμα τη θεραπεία είτε θα αλλάξω θεραπεία. Είμαι αισιόδοξη όμως ότι όλα θα πάνε καλά. Μέσα σε 48 ώρες το ψαράκι από μισοπεθαμένο, επανήλθε σχεδόν πλήρως.

Τα δύο χρυσόψαρα γονείς μπήκαν στην λιμνούλα!

Την προηγούμενη Κυριακή ρίχνω μια ματιά στο ενυδρείο και δεν βλέπω πουθενά το μικρό χρυσόψαρο. Κοιτάζω μήπως έχει κρυφτεί κάπου, δεν το βλέπω. Παίρνω ένα φακό, γιατί τα φώτα δεν είχαν ανοίξει ακόμα, αλλά τίποτα. Αρχίζω να ανησυχώ και ανάβω τα φώτα, συνεχίζω να ψάχνω και δεν το βλέπω πουθενά. Ανοίγω το καπάκι και κοιτάζω στις λάμπες, μήπως τυχόν πήδηξε και σφήνωσε, ανοίγω το φίλτρο αλλά δεν βλέπω τίποτα, άλλωστε δε χώραγε, αλλά δε γινόταν να το έχει καταπιεί η γη! Αρχίζω να κουνάω ελαφρά φυτά και ξύλα, ώσπου, τσουπ! Το μικρό ξεφύτρωσε, ούτε κι εγώ ξέρω από που. Ηρέμησα, έκλεισα τα φώτα και όλα καλά.

Όταν άναψαν τα φώτα είδα ότι το μεγάλο χρυσόψαρο κυνηγούσε το μικρό. Όχι όπως έκανε μερικές φορές στο φαγητό, όπου το έδιωχνε, εδώ το κυνηγούσε ασταμάτητα, μάλιστα το στρίμωχνε και το τσίμπαγε! Φοβήθηκα ότι θα πάθει κάτι το μικρό, κι έτσι ετοίμασα ένα δοχείο 30 λίτρων στο οποίο ετοιμάζω το νερό της αλλαγής, με θερμοστάτη, φίλτρο με μπόλι από το ενυδρείο και λίγο κερατόφυλλο στην επιφάνεια. Μέχρι να έρθει στη σωστή θερμοκρασία το νερό της βρύσης, αφού του είχα βάλει αντιχλώριο, ετοίμασα ένα δοχείο 5 λίτρων με νερό από το ενυδρείο.Ο μεγάλος συνέχιζε να κυνηγά το μικρό μέχρι που τον έπιασα με την απόχη και τον μετέφερα εκεί.

Μέχρι να έρθει στη σωστή θερμοκρασία το νερό στο 30λιτρο, τον έβαλα σε 5 λίτρα με νερό από το ενυδρείο.

Το μικρό είχε τρομάξει, καθόταν ακίνητο για λίγα λεπτά, αλλά μετά ευτυχώς συνήλθε.

Τα χρυσόψαρα έμειναν για μία εβδομάδα χωριστά. Δοκίμασα να τα βάλω πάλι μαζί, αφού τα είχα πρώτα ταίσει, γιατί σκέφτηκα ότι μπορεί να "πλακώνονται" στο ξύλο επειδή θέλουν περισσότερη τροφή. Το τελευταίο διάστημα τα τάιζα περισσότερο, αλλά και πάλι έβλεπα κυνηγητά μερικές φορές. Άρχισα να επισπεύδω τις διαδικασίες για τη λιμνούλα που ετοιμάζω, ώστε να τα βάλω εκεί που θα είναι σε 250 λίτρα, με την ελπίδα να σταματήσουν να "παίζουν ξύλο" σε νέο και μεγαλύτερο περιβάλλον. Άρχισα επίσης να διαβάζω άρθρα στο ψαρο-φόρουμ σχετικά με την επιθετικότητα στα χρυσόψαρα και υπέθεσα ότι ο μεγάλος είναι ο "νταής" του ενυδρείου, δεν θεώρησα πιθανό να ζευγαρώνουν, γιατί δεν είναι ό,τι πιο εύκολο να γίνει σε ενυδρείο.

Το μικρό χρυσόψαρο, εν τω μεταξύ, που έμεινε μόνο του στο ενυδρείο των 110 λίτρων, είχε κάποια σκισίματα στα πτερύγια και μου φάνηκε ότι το ένα μάτι του πεταγόταν. Του έκανα θεραπεία με melafix για 6 μέρες και η ουρίτσα του έγινε σχεδόν όπως πριν. Το ματάκι του ακόμα μου φαίνεται ότι πετάγεται λίγο. Υπέθεσα πως είναι από το "ξύλο". Αυτό που με ανησύχησε αυτές τις μέρες ήταν ότι το μικρό μου φάνηκε να έχει πρηστεί και το έβλεπα να κινείται συνέχεια στον βυθό του ενυδρείου, να κρύβεται στα ξύλα και στα φυτά. Το μυαλό μου πήγε στο dropsy ή σε κάποια άλλη ασθένεια. Μερικές φορές καθόταν ακίνητο σε περίεργες στάσεις, όπως αυτές εδώ.

Βλέποντάς το έτσι νόμισα ότι είναι στα τελευταία του!

Όταν το έβλεπα έτσι, ευχόμουν απλά να ξεκουράζεται!

Μέχρι που χτες εντελώς τυχαία βλέπω κάτι να κινείται στο ενυδρείο. Ένα πολύ μικρό πραγματάκι. Το βγάζω φωτογραφία, και παρατηρώντας την φωτογραφία, βλέπω άλλο ένα δίπλα του!

Νεογέννητα χρυσόψαρα!

Το μέγεθός τους είναι όσο το μάτι του χρυσόψαρου!

Δεν μου πέρασε από το μυαλό ότι είναι μωράκια από τα χρυσόψαρα. Φοβήθηκα μήπως είναι η προνύμφη κάποιας λιβελούλας ή κάποιου άλλου πλάσματος. Έκανα αναζήτηση σε φωτογραφίες στο internet, το συζήτησα και με τα παιδιά στο Aquazone και τελικά συνειδητοποίησα ότι είναι γόνοι από τα χρυσόψαρα. Έτσι κατάλαβα ότι το κυνηγητό ήταν τελικά το ζευγάρωμα και ότι το "ξύλο" ήταν μέσα στη διαδικασία του ζευγαρώματος. Ο μεγάλος είχε στριμώξει την μικρή και την πίεζε στην κοιλιά για να βγούνε τα αυγά. Γι'αυτό εκείνη ήταν φουσκωμένη, κυκλοφορούσε χαμηλά και κρυβόταν, γι'αυτό καθόταν σε περίεργες στάσεις, επειδή γεννούσε αυγά.

Μέχρι τώρα έχω μετρήσει 4 μικρά. Ελπίζω να επιζήσουν, γιατί τα χρυσόψαρα νομίζουν ότι είναι τροφή και μπορεί να τα φάνε. Έχω αρκετά φυτά στο ενυδρείο, οπότε μπορούν να κρύβονται μέχρι να μεγαλώσουν κι άλλο και να μην κινδυνεύουν από το μεγάλο. Σε λίγες μέρες πιστεύω να έχω ολοκληρώσει το στήσιμο της λιμνούλας, οπότε θα μεταφέρω εκεί τα μεγάλα και θα αφήσω μόνα τους τα μικρά στο ενυδρείο μέχρι να μεγαλώσουν και αυτά και να βγουν έξω. Σήμερα τράβηξα κι ένα βιντεάκι με τα μικρούλια.

Έχετε γνωρίσει τα δύο χρυσόψαρά μου, το Νηρέα και τον Πρωτέα; Ο Νηρέας είναι ένα κοινό κίτρινο χρυσόψαρο, από τα "κλασικά" χρυσόψαρα. Κοινά χρυσόψαρα είναι αυτά που έχουν μονή ουρά, όπως για παράδειγμα μερικά κίτρινα πορτοκαλί αλλά και πολύχρωμα, όπως τα comet και τα shubunkin.

Ο Νηρέας, που έχει γίνει σαν ...τσιπούρα!

Ο Πρωτέας, αντίθετα είναι ένα fancy χρυσόψαρο, από αυτά που δεν έχουν διπλή ουρά, τα "φανταχτερά" χρυσόψαρα. Ο συγκεκριμένος είναι ένα oranda red cap.

Ο Πρωτέας, που σε λίγο θα γίνει πιο μεγάλος και από τον άλλον!

Υιοθέτησα το Νηρέα τον Ιούνιο, ο οποίος ζούσε με την Καλλιρόη, ένα χρυσόψαρο όμοιο με αυτόν, αρχικά σε μία γυάλα 15 λίτρων και στη συνέχεια σε ένα ενυδρείο 25 λίτρων μέχρι τον Ιούλιο. Δυστυχώς η Καλλιρόη μας άφησε νωρίς και τώρα αναπαύεται σε μία γλαστρούλα στο μπαλκόνι. Τον Αύγουστο ήρθε ο Πρωτέας, ο νέος του συγκάτοικος και από τότε ζούνε μαζί σε ένα ενυδρείο 110 λίτρων.

Δυστυχώς έπρεπε να χάσω ένα χρυσόψαρο για να μάθω ότι δεν κάνουν για γυάλες και μικρά ενυδρεία. Ευτυχώς έμαθα πως μπορώ να προσφέρω ένα κατάλληλο περιβάλλον στα ψαράκια μου με τη βοήθεια του Aquazone.

Τώρα τα ψαράκια μου ζούνε σε ένα όμορφο ενυδρείο και μεγαλώνουν! Έχουν περάσει μόνο 2-3 μήνες, αλλά η διαφορά στο μέγεθός τους σε σχέση με πριν είναι ορατή! Χαίρομαι πολύ που μεγαλώνουν γιατί αυτό σημαίνει ότι είναι υγιή. Το κακό είναι πως όταν μεγαλώσουν πολύ θα χρειαστεί πολύ μεγαλύτερο ενυδρείο ή ιδανικά μία λίμνη.

Κάνουν και καταδύσεις και συγχρονισμένη κολύμβηση!

Το νέο ενυδρείο στήθηκε και ο Νηρέας μετακόμισε. Στη συνέχεια προστέθηκαν ένα ξύλο, μία πέτρα και δύο φυτά επιπλέον, μία ακόμη anubia και ένας εχινόδωρος.

Το ξύλο είναι ανάποδα επειδή επιπλέει. Θέλει χρόνο για να απορροφήσει νερό και να βυθιστεί.

Έπειτα άρχισα να σκέφτομαι ποιος θα ήταν ο ιδανικός συγκάτοικος για το Νηρέα. Κανονικά ένα χρυσόψαρο σαν το Νηρέα χρειάζεται τουλάχιστον 120 εκατοστά και αρκετά λίτρα γιατί μεγαλώνει πολύ. Το δικό μου ενυδρείο είναι 80 εκατοστών και 110 λίτρων. Ίσως θα έπρεπε να τον δώσω και να επιλέξω άλλα είδη ψαριών, ή έστω 2 fancy χρυσόψαρα που έχουν ως ελάχιστη απαίτηση ενυδρείο 80 εκατοστών και τουλάχιστον 40 λίτρα ανά ψάρι. Μου ήταν όμως πολύ δύσκολο να τον δώσω, κι έτσι αποφάσισα να τον κρατήσω με την ελπίδα αργότερα να του προσφέρω ένα μεγαλύτερο ενυδρείο ή ιδανικά μία λιμνούλα.